บทที่143

อีกด้านหนึ่ง คนที่อยู่ในห้องทำงานอย่างหลินชิงเสว่รับสายของหลินจ้าวหยูน

“ฮัลโหล จ้าวหยูน”

เธอยกมือถือขึ้นมาฟัง แต่ทว่ากลับไม่มีเสียงอะไรเลย

“ฮัลโหล”

เธอพูดขึ้นอีกครั้ง ยังคงไม่มีเสียงอะไร

“พูดสิ! จ้าวหยูน”

ความเงียบผ่านไปราวหนึ่งนาที จู่ๆ หลินชิงเสว่ก็รู้สึกถึงว่าจิตใจไม่เป็นสุข น้ำเสียงของเ

บทที่144

หลังจากผ่านไปสิบนาที รถแท็กซี่คันหนึ่งมาจอดที่หน้าประตูนิคมอุตสาหกรรม

ถังเฉาเดินลงจากรถด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวของเขา ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปข้างใน

จิตวิญญาณอันแข็งแกร่งทำให้เขารู้ทันทีว่ามีใครหลบอยู่ตรงไหนบ้าง เมื่อเหยียบเข้ามาในนิคมอุตสาหกรรม

ขอแค่ถังเฉาอยากทำ พวกที่

บทที่145

คำว่าลักพาตัวผิดคนที่ซ่งเทียนซานพูดออกมา เหมือนสายฟ้าฟาดลงมาตอนกลางวัน ฉางเว่ยงงไปหมด

“คุณว่าไงนะ ลักพาตัวผิดคนงั้นเหรอ”

เมื่อตั้งสติได้ ฉางเว่ยจึงย้อนถามเหมือนไม่อยากจะเชื่อ คนทั้งคน จะลักพาตัวผิดได้ยังไงกัน

“ฉันอุตส่าห์ไว้ใจนาย แต่นายกลับลักพาตัวมาผิดคน! น่าโมโหจริงๆ…”

เสียงโมโหของซ่งเทีย