ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
โดย MORAN
7.2
คะแนนรีวิว
819
ตอน
43.5K
ยอดอ่าน
ชะตาชีวิตของหนานกงชิง คุณหนูใหญ่ผู้ถูกทอดทิ้งให้เผชิญความลำบากจนสิ้นใจลง ณ หมู่บ้านบรรพบุรุษ ได้เปลี่ยนไปตลอดกาลเมื่อหนานกงมั่ว นักฆ่าสาวฝีมือเยี่ยมแห่งเอเชียได้เข้ามาสวมรอยแทน ในชีวิตใหม่นี้นางเลือกเดินเส้นทางหมอเทวดาผู้รักสันโดษและรับงานสังหารเป็นครั้งคราว ทว่าความสงบก็เลือนหายไปเมื่อมีราชโองการพระราชทานสมรสกับเว่ยจวินมั่ว จวิ้นอ๋องผู้มีดวงตาสีม่วงประหลาดและถูกครหาเรื่องชาติกำเนิดจนเป็นที่รังเกียจของสังคม แม้ใครต่อใครจะมองว่าเป็นการจับคู่ที่เลวร้าย แต่สำหรับอดีตนักฆ่าสาวกลับมองว่าว่าที่สามีผู้นี้มีความน่าสนใจและลึกลับเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด นางจึงพร้อมก้าวเข้าสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในวังวนแห่งอำนาจนี้
สารบัญ
อ่านล่าสุด:
ตอน 1
บทที่ 1 ราชโองการแห่งสวรรค์ ความคิดสุดท้ายเมื่อความตายมาอยู่ตรงหน้าของหนานกงมั่วก็คือ ถ้าให้โอกาสฉันอีกครั้ง เมื่อได้เจอล่ะก็ ฉันจะบีบคอเจ้างั่งนั่นในทันที หากฉัน หนานกงมั่วจะต้องตายไปอย่างนี้จริงๆ นี่ก็คงจะเป็นความปรารถนาแสนวิเศษที่สุดในชีวิตที่เคยมีมาอย่างไม่ต้องสงสัย เรียกกันโดยทั่วไปก็คือ ความปรารถนาสุดท้ายของชีวิตนั่นเอง ทว่าเมื่อหนานกงมั่วลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งยัง...ไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ เลย แม้เพียงเล็กน้อยก็ไม่รู้สึก หรือว่าเจ้างั่งนั่นจะไม่ได้จุดชนวนระเบิด ฉันตกใจจนหมดสติไปเองอย่างนั้นหรอ หรือว่า...ฉันจะโชคดีไม่ถึงตาย แค่นอนรักษาอยู่บนเตียงมาปีกว่า จนบาดแผลบนร่างกายหายไปจนหมดอะไรแบบนั้น หนานกงมั่ว มือสังหารอันดับหนึ่ง ครอบครัวนักฆ่าแห่งเอเชีย ผู้คนเรียกขนานนามว่าปีศาจสาวพันหน้า ครั้งแรกในชีวิตที่รับภารกิจช่วยเหลือคน ทว่าตัวประกันโง่เง่านั่นกลับไม่ทันระวังไปจุดชนวนระเบิดเข้าทั้งที่ภารกิจใกล้สิ้นสุด ที่แท้...การเป็นนักฆ่า ก็ไม่ควรเข้าไปยุ่งกับงานของตำรวจ... “เอ๋ เด็กคนนี้ทำไมยังเด็กขนาดนี้” น้ำเสียงหยาบคายลอยเข้ามาในหู เด็ก...คงไม่ได้หมายถึงฉันหรอกใช่ไหม ฉันไม่ได้เด็กสักหน่อย “เด็กหน่อยสิถึงจะดี ท่านหัวหน้าท่านดูสิ เด็กคนนี้มาจากตระกูลใหญ่ ดูรูปร่างหน้าตา ดูความอ่อนเยาว์นี่สิ เลี้ยงไปอีกสักสองปีเพื่อมาเป็นฮูหยิน จะมีหน้ามีตาขนาดไหน นี่ถ้าส่งไปที่หอคณิกา คงจะกลายเป็นดอกไม้งามโด่งดังไปทั่วหล้า” น้ำเสียงประจบสอพลออีกเสียงเอ่ยขึ้น เสียดหูจนนางอดที่จะย่นคิ้วเข้าหากันไม่ได้ ราวกับว่า...สถานที่แห่งนี้ สิ่งมีชีวิตที่เรียกได้ว่าเป็นผู้หญิง...นอกจากเธอแล้วก็มีเจ้าของเสียงน่าเกลียดจนนึกอยากเอามือปิดหูอย่าง...แม่หมู? “เอาเถอะ เห็นแก่เด็กคนนี้ที่หน้าตาพอใช้ได้ สองร้อยตำลึงเอาไป ทิ้งคนไว้ที่นี่” “เยี่ยมไปเลย ท่านหัวหน้า ท่านช่างใจกว้าง ขอบคุณเจ้าค่ะท่านหัวหน้า” หญิงผู้นั้นตอบด้วยน้ำเสียงปิติยินดี หนานกงมั่วทนไม่ไหวลุกขึ้นนั่ง ถ้ายังไม่ลุกขึ้นมาอีกเธอคงต้องถูกขายเป็นแน่ สิ่งที่ดึงดูดสายตาคือชายบึกบึนที่สวมเสื้อผ้าหยาบๆ ยืนอยู่ตรงนั้นไม่กี่คนนั่น...ดูแล้วคล้ายกับกองถ่ายละครสักที่ เพียงแต่...มีมีดคมของจีนที่กองถ่ายคงไม่ใช้พกอยู่ด้วย “ฉันว่า ก่อนจะขายใครก็ควรถามความยินยอมของเจ้าตัวก่อนจะดีกว่ามั้ย” หนานกงมั่วเอ่ยขึ้น “เจ้า...เจ้าตื่นขึ้นมาได้อย่างไร” หญิงชุดแดงมองหนานกงมั่วอย่างประหลาดใจ ในเมื่อนางถูกวางยาสลบไปแล้วนี่
อ่านตอนแรกก่อน
