บทที่ 960 คำโกหกของปุณณภพ

ระหว่างทางไปสนามบิน ภวิกากับปุณณภพนั่งอยู่ที่นั่งด้านหลัง ด้วยความเร็วรถคงที่ทำให้ภวิกาสายตาริบหรี่ขึ้นมา ไม่นานก็ปิดลงสนิท ศีรษะน้อยๆ พิงไปด้านหลัง หลับไปอีกแล้ว

ปุณณภพจำใจเล็กน้อย ยื่นมือจับศีรษะของเธอมาพิงที่หน้าอกของเขา ขณะเดียวกันแขนข้างหนึ่งโอบเอวของเธอไว้

บทที่ 961 เกิดเรื่องกับเรวัต

คฤหาสน์ตระกูลชโยชา ตอนเช้าปฏิคมได้รับโทรศัพท์จากน้องชาย

“พี่ใหญ่ อีกสองวันผมจะกลับไปเมืองนอกแล้ว อาจจะยังไม่กลับมาอีกปีกว่าๆ ผมเลยอยากไปกินข้าวบ้านพี่สักมื้อ เรียกเรวัตมาด้วยล่ะ จะได้รวมตัวกันอีกครั้ง” เสียงของคณิศรน่าสงสารนิดๆ

เพราะเขาอายุห้าสิบแล้ว ตอนน

บทที่ 962 เรวัตรู้สึกตัว

ไฟในห้องฉุกเฉินยังคงสว่างอยู่ ส่วนปฏิคมกับภรรยาที่รีบเข้ามาต่างก็ร้อนใจกันอยู่ น้ำตาของคุณหญิงสุชาดาไหลลงมาไม่หยุดตั้งแต่บทที่ ได้ยินข่าวถึงตอนนี้

“คุณหญิงสุชาดา ไม่ต้องกังวลเกินไปหรอกครับ ผมเชื่อว่าลูกชายของคุณจะต้องไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต”

“ขอบคุณมากนะคะ ขอบ