บทที่ 926 ถามกับเขา

บนถนนที่ผู้คนสัญจรไปมา กชนิภานั่งลงไปบนเบาะยาวบนรถโดยสารด้วยความเหนื่อยล้า ทั้งตัวล้วนอยู่ในสภาพเซ่อซ่า ดูเหมือนภายนอกสงบ แต่ทั้งหัวใจของเธอกลับบอบช้ำ

ริมฝีปากแดงที่อยู่ใต้ผ้าปิดปากนั้น เพราะถูกกัดอย่างใช้แรงจึงยังมีรอยบวมแดง แต่ทว่าเธอกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บใดๆ ทั้งนั

บทที่ 927 ทั้งสองคนที่บอบช้ำ

เธอไม่เคยรู้สึกเจ็บใจผิดหวังเช่นนี้มาก่อน ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่านี่เป็นความรู้สึกอย่างไร ถ้าเป็นไปได้เธอยอมให้ตนเองไม่เคยอยู่ด้วยกันกับเขา ขณะอยู่ที่ระเบียงทางเดิน นฤวัตกำลังพูดคุยอะไรกับผู้ช่วยคนหนึ่งอยู่ หล่อนได้ยินเสียงฝีเท้ามาจากด้านหลัง พอหล่อนหันหน้ามองมา เห็นก

บทที่ 928 ยังเป็นห่วงเขา

ในห้องทำงาน เรวัตยันโต๊ะไว้ ร่างสูงตรงแข็งทื่อไปเล็กน้อย สายตามองไปยังที่ว่างเปล่า สมองของเขามีแต่คำพูดพวกนั้นที่กชนิภาเพิ่งพูด เขาหลับตาลงแน่น

เค้าโครงใบหน้าสง่างามเผยกลิ่นอายความเสียใจออกมา

แต่ไม่นานสายตาของเขาก็ผุดความกังวลต่อเธอขึ้นมา

ย้ายออกไปจากบ้