เกมร้ายเกมรัก
เกมร้ายเกมรัก
โดย White
7.3
คะแนนรีวิว
123
ตอน
32.3K
ยอดอ่าน
จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ไม่ได้เกิดจากความรัก แต่ถูกผูกมัดด้วยพันธสัญญาที่ทั้งสองฝ่ายต่างยอมรับร่วมกัน เมื่อคำชวนแต่งงานกลายเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของข้อตกลงทางธุรกิจหรือผลประโยชน์แอบแฝง นำไปสู่การใช้ชีวิตคู่ภายใต้ชายคาเดียวกันที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์และการรักษาความลับ ท่ามกลางบรรยากาศของความใกล้ชิดที่อาจสั่นคลอนหัวใจที่เคยเย็นชา เส้นกั้นระหว่างหน้าที่และแรงปรารถนาเริ่มเลือนรางลงในเกมรักครั้งนี้ที่เดิมพันด้วยหัวใจของคนสองคน
สารบัญ
อ่านล่าสุด:
ตอน 1
บทที่ 1 ถูกแม่ไล่ตาม “นังตัวดี แกไปไหนนั่น ! " เสียงโศกเศร้าระคนโกรธขึ้งของอรัญญาผสานเสียงฝีเท้าวิ่งดังมาจากข้างหลัง ได้ยินเสียงตะคอกที่คุ้นเคยนี้ พิมพ์ลดาชะงัก หันกลับไปมองที “ไม่น่ะ! ยังไล่ตามออกมาหรือ?” พบว่าท่านแม่ผู้ยิ่งใหญ่ของเธอใกล้จะไล่ตามมาทันแล้ว พิมพ์ลดารีบคว้ากระเป๋าถือในมือไว้แน่น เร่งฝีเท้าออกวิ่ง เมื่อสักพักในห้องจัดเลี้ยง เธออ้างมาเข้าห้องน้ำแจ้นหนีมานึกว่าจะสามารถหลบหนีออกมาได้ราบรื่น ใครจะรู้ว่าสัญชาติญาณคุณแม่เธอกลับตื่นตัวยิ่งกว่าแมว ยังคงออกมาตรวจดูสถานการณ์ได้ ไม่นะ เธอพิมพ์ลดาตีให้ตายจะไม่กลับไปที่นั่นอีก วันนี้ถ้าไม่ใช่แม่เธอซึ่งใช้ท่าทีทั้งอบอุ่นและร้อนรนหลอกเธอว่า ทั้งครอบครัวสามคนมาพักผ่อนวันหยุดเทศกาลไหว้พระจันทร์ที่รีสอร์ทเปิดใหม่ริมทะเล เธอก็จะไม่ละทิ้งวันหยุดที่จะได้นอนพักผ่อนบิดขี้เกียจอันหายากนี้ เดินทางไกลมาตากลมทะเลที่นี่ ชายคนนั้นในห้องจัดเลี้ยง เล่ากันว่าอายุเพิ่งได้ 35 ปี ทำงานที่สำนักงานเทศบาล แต่เธอพิมพ์ลดาดูอย่างไรก็ไม่ได้รู้สึกว่าเขาอายุแค่สามสิบห้า ! ชายวัยกลางคนอายุสามสิบห้าปี เป็นไปได้หรือที่มีผมทรงทุ่งหมาหลงแถมตีนกาเต็มหางตา? ข้าราชการคนหนึ่งทำงานที่สำนักงานเทศบาล แม้ว่าวันนี้จะไม่ได้เข้างาน แต่เห็นแก่วันนี้เป็นวันนัดดูตัวอย่างไรเสียก็น่าจะแต่งองค์ทรงเครื่องเรียบ ๆ ร้อย ๆซะบ้าง อย่าได้สวมใส่ชุดที่มีขนาดใหญ่หลวมโพรกกว่ารูปร่างเขาถึงสองเบอร์ ทั้งยังเป็นเสื้อเชิ้ตลายดอกที่คัดออกจากตลาดขายส่ง! พอเห็นลุงชายวัยกลางคนนั้นฉีกยิ้มให้ตนเอง พิมพ์ลดาก็กินข้าวไม่ลงแล้ว นี่วันข้างหน้าถ้าต้องใช้ชีวิตร่วมกันกับเขาตลอด หล่อนก็ต้องอดตายไม่ช้าก็เร็วแน่ ! “แม่ ! “ พิมพ์ลดาวิ่งออกมาจากประตูใหญ่ของโรงแรมแล้ว หันกลับมาตะโกนว่า “คุณอรัญญา ท่านโปรดอย่าไล่ตามฉันอีกได้ไหม?” ตั้งแต่เด็กมาพิมพ์ลดาก็เป็นคนเกียจคร้าน ถ้านอนได้ก็จะไม่นั่ง ถ้านั่งได้ก็จะไม่ยืน ดังนั้นหน้าสิ่วหน้าขวานตอนนี้ เธอหวังว่าจะสามารถเดินได้ก็จะไม่วิ่งแน่นอน เพียงแต่ว่าท่านหญิงท่านนี้ไม่คิดจะปล่อยเธอไปแบบนี้ “นังตัวดี หยุดวิ่งให้ฉันเดี๋ยวนี้” หยุดวิ่งให้ท่าน? แม่แก่ท่านคิดว่าลูกสาวของท่านข้าโง่นักหรือ? ในใจกำลังคิด พิมพ์ลดาได้วิ่งมาถึงขอบถนน รีสอร์ทตากอากาศริมทะเลแห่งนี้อยู่ห่างจากตัวเมือง S มีระยะทางรถวิ่งประมาณสี่สิบหรือห้าสิบนาที ปกติมีเพียงรถขนส่งสาธารณะในเมืองและรถนำเที่ยวทัวร์รีสอร์ทผ่าน เรียกแท็กซี่ไม่ได้ “ทำอย่างไรดี?ทำอย่างไรดี?” พิมพ์ลดากระวนกระวายโลดเต้น หันไปมองข้างหลัง แม่แก่ของเธอก็ได้ห่างจากตนเองมีระยะทางไม่ถึงห้าเมตรแล้ว . ขณะที่เธอเตรียมจะสงบจิตปลงสังเวชกับชะตากรรมอันแสนเศร้าของตนเองในวันนี้ ก็ได้ยินเสียงรถสตาร์ทวิ่งมา จิรฐาไม่ค่อยดื่มสุรา ดื่มสุรายิ่งไม่เก่ง วันนี้พร้อมด้วยเพื่อนโรงเรียนเก่าหลายๆคนร่วมงานเลี้ยงที่รีสอร์ทริมทะเล ถูกบังคับให้ดื่มสองแก้ว ตอนนี้เวียนศีรษะสาหัส จนต้องให้เลขาปรัณมารับเขา
อ่านตอนแรกก่อน
