บทที่ 277 ห้ามเดินเพ่นพ่าน

ครึ่งวันแล้วยังไม่ขยับ หลิวลี่เซี่ยรู้สึกเบื่อ จึงบอกหลิวต้าจู้ "พ่อ พ่อเฝ้าตรงนี้นะ หนูจะไปซื้อซาลาเปาสักสองลูก"

หลิวต้าจู้รู้สึกไม่สบายใจ "ไม่ต้องไปๆ พ่อไปซื้อเอง เธออยู่ตรงนี้เฝ้าของ รอบๆ นี้มีแต่คนในหมู่บ้าน ไม่ต้องกลัว เอาซาลาเปาหมูใช่ไหม พ่อไปซื้อให้"

เมื่อคืนแม่

บทที่ 278 ยังไม่มา

หลิวลี่เซี่ยเห็นสีหน้าตื่นเต้นของพ่อ ก็พลอยยิ้มตามไปด้วย ระหว่างทางออก เห็นแถวจ่ายข้าวยังยาวเหยียด

หลิวลี่เซี่ยถามอย่างสงสัย "พ่อ ดูสิยังมีคนไม่ได้จ่ายอีกเยอะ ดูท่าวันนี้คงจ่ายไม่หมด แล้วพวกเขาจะทำยังไง"

ชี้ไปที่คนในแถว

หลิวต้าจู้ถอนหายใจพูด "จะทำยังไงได้ ก็ต้องรอ รอจนพรุ่งนี้

บทที่ 279 เสาหลัก

"ยังไงการทำปุ๋ยหมักก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเสร็จในวันสองวัน แล้วพวกเราก็รอมาหลายวันแล้ว เป็นพวกเขาเองที่ไม่มา ทั้งยังไม่ได้บอกเวลาที่แน่นอน ถ้าพวกเขามา ก็ให้รอสักวันก็ไม่เป็นไร"

พอพูดจบ ทั้งสองสามีภรรยาก็ไม่เห็นด้วย

โจวซื่อพูด "จะทำแบบนั้นได้ยังไง พวกเขาเป็นผู้ใหญ่นะ พวกเราเป็นราษฎร