บทที่ 268 มีหินโม่แล้ว

หลิวลี่เซี่ยขับเกวียนออกจากหมู่บ้านทักทายผู้คนตลอดทาง เทียบกับหลิวต้าจู้ที่นั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ ดูเหมือนคนพูดไม่เป็น บทบาทพ่อลูกเหมือนสลับกันไปแล้ว

ออกจากหมู่บ้าน ในที่สุดก็ไม่มีคนแล้ว หลิวต้าจู้ยกมือนวดหน้าที่เกือบแข็งจากการยิ้ม มองลูกสาวข้างๆ ที่กำลังฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ

บทที่ 269 ฤดูเกี่ยวข้าวมาถึงอีกครั้ง

หลิวลี่เซี่ยแทะลูกพีชในมือจนหมด มองเมล็ดที่เหลือ นึกอะไรขึ้นมาได้จึงพูด "แม่ กลับไปหนูจะขุดหลุมฝังเมล็ดพีชนี้ ปีหน้าจะขึ้นเป็นต้นกล้าไหมนะ?"

คิดแล้วพูด "อืม จะปลูกริมแม่น้ำ ปลูกเป็นแถว ใส่ปุ๋ยเป็นประจำ ไม่กี่ปีก็โต ต่อไปทุกปีบ้านเราจะมีผลไม้กินเอง"

โจวซื่อขำ "

บทที่ 270 ฤดูทำนา

หลิวต้าจู้หัวเราะ "งั้นดูเหมือนบ้านเรามีที่ดินน้อยก็มีข้อดีนะ ช่วงทำนายังผ่อนคลายหน่อย"

คนรอบข้างก็หัวเราะ

ถึงที่ดิน หลิวลี่เซี่ยสู้ลมฤดูใบไม้ร่วง พับแขนเสื้อขากางเกง เลียนแบบพ่อ สะบัดแขนเกี่ยวข้าว

ทำไปไม่นาน เหงื่อก็ไหลลงมาเป็นทาง

พอดวงอาทิตย์ขึ้น หน้าก็ไม่เคยแห้ง ผมเปียกเหงื่อ