บทที่ 247 มาส่งผัก

หลิวชิงซานทุบไปสะบัดมือไป บ่นไม่หยุด "เฮ้อ นี่มันไม่ใช่งานที่คนจะทำเลย จะต้องทุบไปถึงเมื่อไหร่ ยังเหลืออีกตั้งเยอะ ขอไปดำนาดีกว่า!"

"โอ๊ย! ชิ!"

นี่ก็ทุบโดนมืออีกแล้ว

หลิวชิงเหอขมวดคิ้วน้อยๆ ต่อสู้กับหอยตัวเล็ก "ตอนนี้ผมถึงรู้แล้วว่าทำไมคนถึงไม่กินของพวกนี้ ยุ่งยากจริงๆ!"

หลิวล

บทที่ 248 ออกลูก

เลือกผักที่สวนบ้านไม่มีสองอย่างมาทำกินตอนเที่ยง

สองน้องยังคงทุบหอยอยู่

หลิวชิงซานมองหอยที่ยังเหลืออีกเกือบเต็มกะละมัง ทำหน้าย่น บ่นไม่พอใจ "พวกเราทุบมาตั้งนานแล้ว ทำไมยังมีเยอะจังเลย พวกเธอว่าไหม หอยพวกนี้แอบออกลูกตอนเราไม่ทันระวังรึเปล่า ไม่งั้นทำไมถึงยังมีเยอะขนาดนี้ ไม่เห็นจะน

บทที่ 249 ปลาใหญ่ลอยมา

พับขากางเกงเตรียมลงน้ำ พูดอย่างดีใจ "เยอะขนาดนี้ แค่ช้อนนิดหน่อยก็ได้เยอะแล้ว อาหารเย็นวันนี้ก็มีแล้ว เร็ว พวกเธอสองคน รีบลงมา"

หลิวชิงเหอก็พับขากางเกงลงน้ำอย่างดีใจ

หลิวชิงซานลังเลครู่ใหญ่ สุดท้ายก็ทนการล่อใจไม่ไหว พับขากางเกงลงน้ำ

หลิวลี่เซี่ยมองปลาเล็กๆที่ว่ายไปมาใต้เท