บทที่ 191 หลับไปแล้ว

หลิวลี่เซี่ยแอบชื่นชมแม่ของเจ้าในใจ

เจ้าเข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อถึงพูดถูก เนื้อต้องซ่อนไว้ในชามถึงจะกินได้อย่างสบายใจ คนโบราณก็มีความอิจฉาริษยาเหมือนกัน ไม่ว่าจะยุคไหนก็เหมือนกันหมด

นอกจากครอบครัวของตัวเองแล้ว ไม่มีใครที่จะหวังดีกับเราจริงๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่จะดีใจที่เห็นเราด

บทที่ 192 อาหารค่ำวันส่งท้ายปีเก่าอีกครั้ง

พอหัวถึงหมอนก็หลับไปทันที

เมื่อหลิวลี่เซี่ยตื่นขึ้นมาไม่รู้ว่าเป็นเวลาเท่าไหร่แล้ว แต่จากแสงที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา คงไม่ใช่เวลาเช้าแล้ว

ยืดตัวบิดขี้เกียจ ถอนหายใจยาว นอนบนเตียงต่ออีกสักพัก แล้วค่อยๆลุกขึ้น พูดกับตัวเองว่า "ช่างยากเย็นจริงๆ วันที่ได้พั

บทที่ 193 บุก? มันอาถรรพ์?

หลิวชิงเหอพูด: "พ่อ นั่นเรียกว่า 'ชายแก่เสียม้า จะรู้ได้อย่างไรว่าไม่ใช่โชค'"

หลิวต้าจู้โบกมือพูด: "ฮ่าๆ ก็เหมือนๆกันนั่นแหละ ความหมายเดียวกัน เสียม้าก็เป็นโชค เสียบ้านก็เป็นโชค"

หลิวลี่เซี่ยยิ้มพูด: "พ่อ ที่พ่อพูดมีเหตุผลมาก เสียของไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องร้าย ดูสิชีวิ