บทที่ 171 ช่วยตัวเอง

หลิวลี่เซี่ยวันแรกไปคนเดียว หลังจากขุดทั้งวันก็รู้สึกว่าคนเดียวคงไม่ไหว

ถ้าจะให้ได้ผลในการป้องกันขโมย ก็ต้องไม่ขุดต้นเล็กๆ อย่างน้อยก็ต้องขุดต้นที่ขนาดกลางๆ ไม่ต้องถึงขนาดใหญ่มาก

คนเดียวขุดลำบากจริงๆ กุหลาบป่านี่มีหนามเต็มไปหมด รากก็แผ่กระจายใต้ดิน เธอขุดคนเดียวทั้งวันได้แค่สี

บทที่ 172 เต้าหู้ผัดผักดอง

กลับถึงบ้าน แม่ยังไม่กลับมา

หลิวลี่เซี่ยสั่งน้องทั้งสอง คนหนึ่งก่อไฟ อีกคนล้างข้าว ส่วนตัวเองถือกะละมังไปที่สวนผัก ตัดผักกาดขาวมาหนึ่งหัว กลับมาล้างทีละใบให้สะอาดที่ข้างบ่อน้ำ

ผักกาดขาวสมัยนี้ก็คล้ายกับในยุคหลัง แค่ขนาดเล็กกว่า ตอนนี้ยังไม่เริ่มห่อหัว

ต้องรอสักพัก เอาเช

บทที่ 173 ปลูกดอกไม้มีหนามทำไม

กินเต้าหู้กันไม่หยุด เต้าหู้ก็หมดเร็ว

หลิวลี่เซี่ยคีบผักกาดขาวคำหนึ่ง อืม ผักกาดขาวก็ไม่เลว แค่ต้มจนเละไปหน่อย

"โอ้ เต้าหู้หมดแล้ว กินเร็วเกินไป เหลือแต่ผักกาดขาว!"

"เต้าหู้หมดก็ใส่เพิ่มสิ บ้านเราไม่มีอย่างอื่น แต่เต้าหู้ต้องมีอยู่แล้ว"

หลิวต้าจู้ยิ้มเดินเข้ามาในลาน