บทที่ 152 น้อยเหลือเกิน

พูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นกากที่พี่สาวคายออกมา พูดอย่างเจ็บปวดรวดร้าว: "ดูเธอสิ ของดีขนาดนี้ยังคายทิ้ง ช่างสิ้นเปลืองจริงๆ!"

จ้องกากที่หลิวลี่เซี่ยคายออกมาไม่วางตา

ท่าทางนั้น ถ้าเธอไม่ใช่หลิวลี่เซี่ย แค่เป็นหลิวชิงเหอ เขาต้องให้เก็บขึ้นมากินแน่ๆ

หลิวลี่เซี่ย......

"ไม่ใช่นะ อันน

บทที่ 153 ไม่อยากเป็นพนักงานบัญชี

ทั้งครอบครัวต้องตื่นกลางดึกมาโม่เต้าหู้ ทำงานจนถึงรุ่งสาง พ่อต้องตื่นไปขายเต้าหู้ในเมือง ขายจนมืดค่ำถึงกลับบ้าน

ทั้งครอบครัวตื่นแต่เช้ามืดยันดึก วุ่นวายทั้งวัน แต่หาเงินได้แค่นี้เอง

โจวซื่อยิ้มพูด: "ไม่น้อยนะ วันละร้อยกว่าเหรียญยังน้อยอีกหรือ? ถึงจะไม่ได้เยอะเหมื

บทที่ 154 ช่างฉลาด

หลิวต้าจู้กับโจวซื่อคิดดู รู้สึกว่ามีเหตุผลมาก พูดกับหลิวชิงซานว่า: "พี่สาวเธอพูดถูก ดูเธอสิ ตั้งแต่ไปเรียนอ่านหนังสือกับหมอโจว ฉลาดขึ้นตั้งเยอะ!

ฉลาดกว่าทุกคนในครอบครัว ยังได้รางวัลจากท่านนายอำเภอ ทั้งหมดนี้ก็เพราะเธออ่านหนังสือได้ เลยฉลาดขึ้นไม่ใช่หรือ"

หลิวชิงซานสงสัยเต็มตา