บทที่ 140 หนึ่งพันแผ่น

หลิวลี่เซี่ยคิดแบบนี้แล้ว ก็นึกถึงว่ากระดาษที่บ้านต้องเป็นของดีแน่ มองน้องชายสองคนที่กำลังดูพู่กัน คิดว่าพวกเขาเพิ่งเริ่มเรียน ใช้กระดาษดีขนาดนั้นจะไม่เสียดายหรือ?

เข้ามานานแล้ว เด็กรับใช้คอยอยู่ข้างๆ แนะนำตลอด ไม่ซื้ออะไรเลยดูจะไม่ค่อยดี

มองกระดาษสองชนิดสลับไปมา สุดท้ายคิ

บทที่ 141 ขายเต้าหู้

หลิวลี่เซี่ย: "พอแล้ว ไม่ได้บอกว่าไม่พอ แค่ไม่รู้ว่าจะใช้ได้นานแค่ไหน เพราะการฝึกเขียนตัวอักษรก็สิ้นเปลืองกระดาษมาก"

โจวซื่อได้ยินว่ากระดาษแผ่นละ 1 เหรียญ ก็ถอนหายใจในใจ การเรียนหนังสือนี่ไม่ใช่สิ่งที่คนจนอย่างพวกเขาจะส่งลูกเรียนได้ ต้องส่งเรียนสิบกว่ายี่สิบปี ค่าใช้จ่ายขนาดน

บทที่ 142 รับซื้อถั่ว

หลิวชิงเหอเลียริมฝีปาก พึมพำว่า: "มันจะมีรสชาติยังไงนะ"

หลิวชิงซาน: "ข้าจะรู้ได้ไง ข้าก็ไม่เคยกิน พี่ มันมีรสชาติยังไง"

หลิวลี่เซี่ยทำตาใสซื่อ: "พี่จะรู้ได้ไง พี่ก็ไม่เคยกิน"

อ้อใช่ ไม่มีใครเคยกิน

"แล้วพี่ยังไม่เคยกิน แล้วรู้ได้ไงว่าอร่อย แล้วถ้าไม่อร่อยล่ะ"

หลิวลี่เซี่ย