บทที่ 305 มีตาหามีแววไม่

มู่เฉินหย่วนส่งเอกสารไปให้คุณยามาซากิอีกชุด“นี่คือสัญญาว่าจ้าง ต่อไปธุรกิจนี้ก็ให้คุณดูแล ผมจะมาแค่ปีละสี่ครั้งทุกฤดู”

“นี่......”คุณยามาซากิงงนิดหน่อย

มู่เฉินหย่วนพูดอีกว่า：“ผมไม่ได้ให้คุณมาดูแลเปล่าๆ คุณต้องช่วยผมสังเกตคนหนึ่ง คุณชายตระกูลอเล็กซ์เลียร์ประเทศ

บทที่ 306 คุณไม่เข้าใจ ผมก็ไม่เข้าใจ

บ่ายโมงกว่าก็ตื่นมาอีกรอบ ถังซินมองโคมไฟสไตล์ยุโรปที่แขนอยู่บนเพดานแล้วก็หันไปมองผู้ชายข้างๆ รู้สึกผิดปกติไป

ไม่ใช่มากล่อมให้มู่เฉินหย่วนหลับเหรอ ทำไม......

“กำลังคิดอะไร？”

ถังซินคิดอย่างจริงจัง มุมปากก็โดนจูบ

หล่อนถึงเห็นว่ามู่เฉินหย่ว

บทที่ 307 ผู้หญิงคนนั้นซื้ออะไร

พอถึงวันที่ห้า，แผลของลู่เหวินซูก็มีแผลเป็นเล็กๆ เขากระโดดๆไปมาด้วยท่าทางมีชีวิตชีวา

หลังจากหมอบอกว่าไม่มีอะไรแล้ว มู่เฉินหย่วนถึงจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาล

วันที่เขาออกจากโรงพยาบาลนี้เป็นวันคริสต์มาสอีฟพอดี ตั้งแต่เช้า บนท้องฟ้าก็มีเกล็ดหิมะบางๆ เหมือน