บทที่ 158 เงินเยอะงานน้อย

เพราะหลี่เซี่ยงคังและหลี่เซี่ยงเจี้ยนอยู่บ้าน หลี่เซี่ยงอันก็ไม่ได้ไปร้านในเมือง หลี่เซี่ยงผิงก็ไม่ได้ไปเปิดป่า ทั้งครอบครัวใหญ่คึกคักสนุกสนาน เหยียนชิงชิงมีความสุขมาก

แต่ก็มีคนไม่รู้จักดูสีหน้าในเวลาที่เจ้ามีความสุขมาหาเจ้า หลี่เซี่ยงคังหลายคนกำลังคุยกับเหยียนชิงชิงอยู่

บทที่ 159 คฤหาสน์

หลังจากย่าเฒ่าหลี่เดินหนีไปอย่างอับอาย ปู่เฒ่าหลี่มองเหยียนชิงชิงแล้วอ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วก็เดินตามไปด้วย

ปู่เฒ่าหลี่เป็นคนเข้าใจ เขารู้ว่าเหยียนชิงชิงเกลียดชังย่าเฒ่าหลี่และหลี่ต้าหนิวพวกเขามาก ไม่มีทางช่วยพวกเขาได้ แม้แต่ตัวเขาเองต่อหน้าเหยียนชิงชิงคงไม่มีน้ำหน

บทที่ 160 เย่อหยิ่ง

เหยียนชิงชิงเพิ่งเข้าสวนก็มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินมาพบ เห็นเหยียนชิงชิงพวกเขาก็เปิดปากถามว่า "คุณนายท่านนี้คือ?"

เหยียนชิงชิงรู้ว่าในเวลานี้คนที่อยู่ในคฤหาสน์นี้ต้องเป็นคนของคฤหาสน์แน่

จึงให้อาต้าแสดงโฉนดที่ดิน ชายคนนั้นก้มศีรษะอย่างเอาใจใส่แล้วกล่าวว่า "เฉียนพบคุณนาย ผมเป็น