ตอนที่ 546 อิจฉา

แต่เหล่าชาวบ้านพูดก็ส่วนพูด กลับไม่อาจยุ่งมากเกินไปได้ ทำได้เพียงลอบทอดถอนใจและชักสีหน้าใส่พวกฮั่วเสี่ยวเฉียว

ทว่ายังคงไม่อาจขัดขวางฝีก้าวของพวกนางได้

หลังอืดอาดยืดยาดอยู่พักหนึ่งก็มาถึงหน้าประตู

หมูบ้านซิ่งฮวาอากาศดี โดยปกติตอนกลางวันล้วนเปิดประตูบานใหญ่ของลานหน้าบ้านทิ้งเอ

ตอนที่ 547 มีสิทธิ์อะไร

ฮั่วหลินเผยสีหน้าดุดัน มองดูข่มขู่คนได้ดีทีเดียว

แต่เขาและซ่งอิงประเมินฮั่วผิงต่ำไปแล้วจริงๆ

เห็นเพียง...

ฮั่วผิงนิ่งอึ้งไปพักหนึ่ง จากนั้นกระโจนเข้ามาอย่างเต็มแรงกะทันหัน แรงผลักเดียวก็ทำให้ฮั่วหลินที่ไม่ได้ตั้งตัวล้มลงไปบนพื้น ฮั่วผิงยืนจ้องเขาเขม็งเหมือนลูกหมาป่าตั

ตอนที่ 548 มีปัญหา

ฮั่วเสี่ยวเฉียวกุมหน้าพร้อมความรู้สึกเหลือเชื่อ “เจ้ากล้าตบข้ารึ พวกเราลำบากตรากตรำอย่างยิ่งกว่าจะมาถึงที่นี่ พวกเราเป็นที่พึ่งพิงเดียวของเจ้า เจ้ากล้าตบข้ารึ!”

ซ่งอิงได้ยินก็หัวเราะออกมา

ที่พึ่งพิง?

นางต้องการที่พึ่งพิงตั้งแต่เมื่อใดหรือ

ตอนแรกที่ออกจากบ้านซ่งมา นางไม่ไ