บทที่ 134 จ้าวเฉียนจากไป (2)

"พี่จ้าวจากไปแล้วหรือ?"

เซียวเหยี่ยนจือไม่ได้ไปส่งจ้าวเฉียน แต่รออยู่ในลานบ้าน เพื่อให้ซ่งจิ่นกับจ้าวเฉียนมีเวลาอยู่ด้วยกันตามลำพัง

"อืม!" ซ่งจิ่นพยักหน้า "จากไปแล้ว! วันหน้าหากมีโอกาสได้พบกันอีก พวกเราคงต้องคุกเข่าคำนับเขา เรียกเขาว่าองค์ชายเฉินแล้วกระมัง!"

เมื่อนึก

บทที่ 135 กัด

สามวันต่อมา เฉินเฉาและลูกน้องหนึ่งพันคนถูกเนรเทศไปทางตะวันออก

เฉินเฉารู้สึกอหังการ คิดว่าเมื่อออกจากเมืองหย่งฟู่แล้วจะสามารถหนีรอดได้ และมีโอกาสแก้แค้นซ่งจิ่น

แต่ยังไม่ทันออกจากหอประตูเมืองหย่งฟู่ ท่ามกลางชาวบ้านที่เบียดเสียดกันสองข้างถนนใหญ่ ตะโกนด่าและขว้างไข่เน่าใส่เขา จู่ๆ ก็มีเ

บทที่ 136 อารมณ์รัก

ซ่งจิ่นไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย

ในตอนที่เซียวเหยี่ยนจือยื่นแขนมา เธอก้มหน้าลงกัดที่รอยเดิมอย่างแรง

"ซี่ส์..."

เมื่อได้ยินเสียงสูดอากาศข้างหูและเห็นรอยเดิมที่มีเลือดไหลซึมออกมาทันที ซ่งจิ่นรู้สึกสะใจแล้วบอกข่าวร้ายกับเซียวเหยี่ยนจือ

"การผ่าตัดขาทั้งสองของคุณใกล้ครบสามเดือนแล้ว รอย