บทที่ 130 พี่จ้าว ฟันข้าหนึ่งขวาน

"พี่จ้าว มานี่ ฟันข้าหนึ่งขวาน"

ในขณะที่เฉินเฉายังคิดไม่ตกว่าทำไมตัวเองถึงถูกถอดแขน และทำไมนักเลงร้อยคนถึงล้มระเนระนาดหมด เซียวเหยี่ยนจือก็โน้มตัวเก็บขวานขึ้นมาหนึ่งอัน ยื่นไปให้จ้าวเฉียน

จ้าวเฉียนรับขวาน เดาได้ถึงความตั้งใจของเซียวเหยี่ยนจือ มองไปที่ซ่งจิ่น แต่

บทที่ 131 เผชิญหน้ากันในศาล

"จือซื่อเจิ้ง! แกกล้าจับมัดข้าดู!"

ในขณะที่เจ้าหน้าที่ยามสี่สิบถึงห้าสิบคนเริ่มคลายเชือกที่เอวเพื่อมัดคน เฉินเฉาไม่เพียงแค่ไม่กลัวจือซื่อเจิ้ง แต่ยังแสดงสีหน้าดุร้ายพร้อมกับตะโกนข่มขู่

จือซื่อเจิ้งที่กำลังจะขึ้นม้าได้ยินดังนั้น จึงหันกลับมาพูดผ่านไรฟัน: "งั้นดูดีๆสิว่า

บทที่ 132 โง่ก็ดี มีคนห่วง

ท่านเสี่วไม่ได้สับสนเลยแม้แต่น้อย การที่เพิ่งเริ่มพิจารณาคดีก็ตัดสินอย่างไร้เหตุผล หนึ่งคือการพิจารณาสถานการณ์ สองคือเขาต้องการฉวยโอกาสก่อนหมดวาระเพื่อจัดการตระกูลเฉินและสร้างผลงานใหญ่

หากกำจัดตระกูลเฉินซึ่งเป็นปลวกที่กัดกินบ้านเมือง นั่นจะเป็นความดีความชอบชิ้นใหญ่ ไม่แน