บทที่ 493 ความเหมาะสมเดียว

“พี่จื่อเชียน? พี่เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า?” ใจของเสี่ยวหย่าสั่น สายตาของเขาทำให้เธอสั่นเเบบไม่รู้ตัว

สายตาที่เเเหลมคมของกลี่จื่อเชียนมองมา เสียงที่ต่ำ: “ตามฉันมา”

“จื่อเชียนเเกจะทำอะไร? ที่นี่คือโรงพยาบาล เสี่ยวหย่ายังต้องดูเเลฉัน” รู้สึกถึงเเววตาที

บทที่ 494 ร่างกายที่ดูไม่ได้เลยทั้งตัว

“หุบปาก!” ใบหน้าที่ดูไม่ได้เลยของหลี่จื่อเชียน

ตอนนี้สิ่งที่ทำให้เขาทำใจยากที่สุด ก็คือเรื่องที่ไม่อยากยอมรับมากที่สุด ก็คือเรื่องที่สู้ฉูเจ๋อหยางไม่ได้

เสี่ยวหย่าไม่เปิดเผยออกมา เขาก็ยังปลอบตัวเองได้ เเพ้เขาก็เพราะว่าฟ้าไม่เป็นใจ ปลอบใจตัวเอ

บทที่ 495 คนจากเมืองหลวงมา

รุ่ยรุ่ยที่ทำหน้าจาน่าสงสารมองไปทางฉูเจ๋อหยาง: “พ่อครับ ……”

เป้ยฉ่ายเวยใช้หางตามอง จ้องฉูเจ๋อหยางไว้ ดูว่าเขาจะพูดอย่างไร

ฉูเจ๋อหยางก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าเเรงกดดันเยอะมาก

สุดท้ายก็หันไป อุ้มรุ่ยรุ่ยขึ้น: “รุ่ยรุ่ย ลูกดูสิเเม่ใจไม่กล้า ไม่กล้าเล่น