บทที่469 ยอมรับชะตากรรม

เป้ยฉ่ายเวยลูบหัวรุ่ยรุ่ย และพูดอย่างคลุมเครือ “ให้ผ่านช่วงนี้ไปก่อน”

“นี่อร่อยดีนะ เธอลองดูสิ” เธอเอาตะเกียบคีบกับข้าวใส่ลงในชามอวี๋ซือซือ พยายามอย่างยิ่งที่จะเปลี่ยนเรื่องไป

อวี๋ซือซืออ้าปากค้าง คิดอยากจะพูดอะไร แต่เมื่อเห็นสีหน้าเป้ยฉ่ายเวยแล้ว ก็ไม่พูดดี

บทที่470 บราสีชมพู

ฉูเจ๋อหยางหน้าดำทะมึน ริมฝีปากบางเหยียดตรงด้วยความโมโห “เป้ยฉ่ายเวย ช่วยเคารพความจริงใจของผมด้วย”

เป้ยฉ่ายเวยถูหน้า รีบสลัดความแปลกใจเมื่อครู่นี้ออกไปจากหัว สายตาจ้องเขาอย่างจริงจัง “อย่างนั้นก็ดี ถ้าอย่างนั้นเรามาคุยกันด้วยเหตุผลซะหน่อย”

“คืออะไร” เขาขมวดคิ้วเบา

บทที่ 471 ศึกชิงรักหักสวาท

หลังจากที่วางโทรศัพท์ ลิ่วเอ่อร์ก็ทำท่าครุ่นคิด จากนั้นก็ตามหนานฉิงไป

เมื่อขึ้นมาบนรถ หนานฉิงก็บ่นยกใหญ่ “ช้าจะตายชัก คุยโทรศัพท์อะไรนานขนาดนั้น เสียเวลาฉันไหม”

“ผมผิดเองๆ!” ลิ่วเอ่อร์ยิ้มบางๆ จากนั้นก็พูดเอาใจขึ้นว่า “เพื่อแสดงความขอโทษ งั้นเดี๋ยวผมจะ