บทที่414 ละครของผู้หญิงสามคน

ถังฉีตงนั่งดูอยู่ในรถด้วยความสนอกสนใจกับความยุ่งเหยิงวุ่นวายของบ้านฉู เขาจึงไม่ได้โมโหกวนใจอีกต่อไป

ตาเจี่ยงรองพูดตามขึ้นมาว่า “หนานฉิงนั่นอึดถึกทนจริงๆ สมกับเป็นลูกสาวของหนานเทียนหยาง เปลี่ยนหน้าได้เป็นว่าเล่น เล่าเอาอาซ้อโมโหจนพูดไม่ออก คนทางบ้านคุณก็ไม่เบา

บทที่415 แกจะยั่วโมโหฉันให้ตายเลยไหม

เมื่อคุณแม่หลี่ได้ฟัง เธอโมโหจนแทบหมดสติไป

เธอไม่เข้าใจ นังจิ้งจอกนั่นมันมีดีตรงไหน

การศึกษา ครอบครัว เงื่อนไขส่วนตัว ล้วนแล้วแต่อยู่คนละโลกกับพวกเขา สู้เสี่ยวหย่าได้ตรงไหน

ต่อให้รูปร่างหน้าตาของผู้หญิงคนนั้นไม่เลว แต่ว่าในโลกของพวกเขา ก็มีผู

บทที่416 ฉันอยากย้ายออก

“แต่ว่าพี่จื่อเชียน วันนี้ฉันทำงานวันแรก ถ้าเป็นคราวหน้ามันก็ไม่มีความหมายแล้วสิ” เสี่ยวหย่าน้อยใจ น้ำตาเอ่อเต็มสองตา จ้องหลี่จื่อเชียนตาปริบๆ ราวกับว่าจะสามารถเกลี้ยกล่อมเขาได้

หลี่จื่อเชียนส่ายหัวหุบยิ้มพร้อมกล่าวอย่างแน่วแน่ “ขอโทษด้วย เย็นนี้พี่มีธุระจริงๆ ธุระ