บทที่ 264 เข้าจวนรัชทายาท

ซุ่นจื่อเองก็เตรียมอาหารให้โม่ซิ่วเหยียน แต่ฝีมือการทำอาหารของซุ่นจื่อไม่ดีนัก อาหารที่ทำออกมาเพียงพอแค่ประทังชีวิตเท่านั้น

โม่ซิ่วเหยียนร่างกายอ่อนแอมาก ไม่มีความอยากอาหาร กินไปเพียงไม่กี่คำก็หยุด

พอดีตอนนั้นโม่จิ่วเย่กับเฮ่อจือหรั่นมาถึง พวกเขานำโจ๊กหอยเป๋าฮื้อและผักเคีย

บทที่ 265 ตบหน้าแผ่นดินต้าซุ่น

สาวใช้ตัดสินใจพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ก็คงต้องทำแบบนี้”

เมื่อสาวใช้ตอบตกลง เฮ่อจือหรั่นจึงรีบเข้าไปพยุงเธอ เดินไปยังตำหนักของพระชายารัชทายาทด้วยกัน

ไม่เหมือนกับที่พวกเขาคิดไว้ ตำหนักของพระชายารัชทายาทไม่ใช่ตำหนักที่ใหญ่ที่สุด ไม่เพียงแต่ไม่ใหญ่ที่สุด แต่ยังดูเก่าและอยู่ใ

บทที่ 266 ข้าเองคือโม่จิ่วเย่ของแท้

“เขา... พวกเขาคือใคร?”

ณ เวลานี้ โม่จิ่วเย่และเฮ่อจือหรั่นคิดว่าไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังตัวตนอีกต่อไป

โดยเฉพาะเฮ่อจือหรั่น เธอรู้ดีว่าการปลุกองค์หญิงสี่ด้วยวิธีนี้ ไม่เพียงแต่ไม่ยืดเวลาของเธอ แต่ยังเร่งการเสียชีวิตของเธออีกด้วย

ส่วนสองสาวใช้นั้นพวกเธอซื่อสัตย