บทที่ 206 พวกเธอแค่ดูแลแม่ที่บ้านก็พอแล้ว

โดยเฉพาะหัวหน้าหมู่บ้านจ้าวและหัวหน้าหมู่บ้านโจว พวกเขารู้จักอาหารทะเลเหล่านี้เป็นอย่างดี

เมื่อหลายปีก่อน เมืองหยุนเจอภัยแล้ง ทำให้ผลผลิตทางการเกษตรลดลงมาก

ในตอนนั้น แม้จะมีเงินในมือ ก็หาซื้อข้าวไม่ได้ง่าย ๆ

ดังนั้น หลายคนจึงต้องไปหาซื้ออาหารทะเลที่ปกติไม่ม

บทที่ 207 มันฝรั่งและมันเทศ

โดยเฉพาะหัวหน้าหมู่บ้านโจว เขาคำนวณราคาคร่าวๆ หลังจากเห็นสัตว์ล่าเหล่านั้นแล้ว

แค่แพะภูเขาตัวเดียวก็สามารถส่งไปขายในร้านอาหารในเมืองได้อย่างน้อยหนึ่งตำลึงเงิน

วันเดียวได้ขนาดนี้ก็เพียงพอให้พวกเขากินดื่มอย่างอิ่มหนำสำราญแล้ว แถมยังมีเหลืออีก

เซียะเทียนไห่และฟางชวนโจวก็อิ

บทที่ 208 คนโง่เงินหนา

อย่างไรก็ตาม ที่ดินเหล่านั้นปล่อยว่างอยู่ก็ไม่มีประโยชน์ ขายออกไปในราคาถูกยังดีกว่า

หัวหน้าหมู่บ้านจ้าวเห็นดังนั้นก็กล่าวว่า “ครอบครัวจ้าวของพวกเรามีที่ดินรกร้างอยู่ 26 หมู่ที่นั่น ขายในราคา 1 ตำลึงต่อหมู่เช่นเดียวกัน”

โม่จิ่วเย่เหลือบมองเซี่ยเทียนไห่และฟางชวนโจว เพราะพวกเข