บทที่ 212 มีเพียงความรักและอาหารอร่อยเท่านั้นที่จะไม่ให้ทำผิดหวัง

วรินทรกระพริบตา แม้ว่าเธอจำไม่ได้ว่าเธอพูดคำคำนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไร แต่ว่าตอนนี้เธอเหมือนจะมีกำลังใจในการทำงานขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อกี้บทที่เธอเกือบจะตกลงไปนั้น ในหัวของเธอมีเงาของกวินและทาวัตเข้ามาในหัวติดๆกัน

เธอ

บทที่ 213 อุบัติเหตุ

เธอค่อยๆเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ หนึ่งก้าว สองก้าว จังหวะการเดินสั่นเล็กน้อย แต่กลับเป็นเธอพยายามทำให้ตัวเองนิ่งได้มากที่ที่สุด

ผู้กำกับมองดูร่างกายของเธอที่เซไปมา แม้แต่จังหวะการก้าวเท้าก็ไม่ค่อยจะตรง จะเรียกให้เธอหยุดก็ไม่ทันแล้ว การแสดงที่ยากขนาดนี้

บทที่ 214 แม่ลูกรวมใจ

น็อตทำไมถึงหลุดได้

เธอทำไมถึงโชคร้ายขนาดนี้

“รีบไปตามพ่อเธอเร็ว บอกเขาว่าอย่าถือสาเลย โกรธจะทำให้หน้าย่นนะ”วรินทรกระซิบข้างหูพร้อมตบแขนกวินเบาๆแล้วยิ้มออกมา

“ครับผม” กวินรีบตอบรับ แล้วพูดว่า“แม่ แม่ไม่ไปดูพ่อบุญธรรมหน่อยหรอ

“ทำไมหรอ”วรินทรขมวด