ตอนที่ 292 คุณอย่าร้องไห้……

จี้จิ่งเชินมองสายตาของเวินเที๋ยนเที๋ยน กลับไปนั่งที่เตียงอย่างเชื่อฟัง

เขาพูดขอร้อง “ผมไม่ลงจากเตียง แค่คุณไม่ไปก็พอ ให้ผมทำอะไรก็ได้”

เวินเที๋ยนเที๋ยนกลับส่ายหน้า

“สองสามวันนี้ฉันจะให้พ่อบ้านกับแม่ครัวมาดูแลคุณ ฉันกลับไปก่อน คุณให้เวลาฉันหน่อย ฉันขอคิดดีๆ”

จี้จิ่งเชินเห็

ตอนที่ 293 โอนทรัพย์สิน

เวินเที๋ยนเที๋ยนได้ยินจงหลีพูด แต่ไม่ได้พูดอะไรอยู่นาน

เธอจะไม่รู้ความหวังดีของจี้จิ่งเชินได้อย่างไร？

แต่ว่า ตอนเธอถูกหลอกลวงและปิดบังอีกครั้งและอีกครั้ง ในใจของเธอก็แตกสลายมากจริงๆ

จงหลีพูดทุกอย่างออกมา เรื่องต่อมา ก็ได้แค่ทำให้เวินเที๋ยนเที๋ยนคิดได้อย่างชัดเจนด้วยตัวเองได้

ตอนที่ 294 ผมกลัว

ชุดคนไข้ของจี้จิ่งเชินถอดออกมาแล้ว เปลี่ยนเป็นชุดสูท มองไปดูบางนิดๆ

ถึงแม้ตอนนี้หิมะจะหยุดแล้ว แต่อากาศยังคงหนาว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้านนอก กำลังมีลมหนาวแรง

จี้จิ่งเชินยืนหันหน้าไปทางลมตรงนั้น เงยหน้าเล็กน้อย ยืนอย่างน่าสงสาร ไม่ขยับ และก็ไม่พูด

เวินเที๋ยนเที๋ยนขมวดคิ้วแน่น ถึงแม้จะ