บทที่ 967 ใครบางคนร้อนใจแย่แล้ว

ภายในใจปุณณภพตึงแน่นอีกครั้ง เพียงได้สัมผัสดวงตาโตที่น่าสงสารคู่นี้ของเธอ ใจก็อ่อนลงมาชั่วขณะ เขามีความรู้สึกจำใจที่ทำอะไรเธอไม่ได้จริงๆ

“ได้! งั้นเธอรับปากก่อนว่าจะอยู่ข้างกายพี่ตลอด ห้ามไปที่ไหนทั้งนั้น”

“อื้ม! ฉันรับปาก” ภวิกาเห็นพี่ใหญ่รับปากแล้ว เ

บทที่ 968 ความคิดที่เดายาก

เสียงของคนที่เข้ามาช่วยลอยมาจากข้างนอกหลุม คนกลุ่มหนึ่งเหมือนกำลังปรึกษาวิธีอะไรกันอยู่

และภายใต้ความมืดในหลุม เวลานี้หนุ่มสาวคู่หนึ่งโอบกอดกันแน่น และริมฝีปากของทั้งสองประกบอีกฝ่ายอยู่ หายใจหอบ ไม่ได้ขยับทั้งนั้น

ใจของภวิกาเต้นจนใกล้จะทะลุหน้าอกออกมาแล้ว ค

บทที่ 969 พูดสถานะของเธอออกมา

เห็นเพียงภาพคนที่อยู่ภายใต้น้ำไม่ได้ใส่อะไรทั้งนั้นกำลังหดแน่นอยู่ที่มุมหนึ่ง ความรู้สึกของปุณณภพได้รับการโจมตีบางอย่างทันที

“เกิดอะไรขึ้น?” เขาถามเสียงทุ้มต่ำ

ภวิกากอดหน้าอกไว้ ขดอยู่ที่มุมหนึ่ง ชี้ไปทางงูน้อยที่กำลังแลบลิ้นบนพื้น “งู…มีงูตัวหนึ่ง”