บทที่21

ตอนที่ดนัยกฤตรู้สึกว่าตัวเองทำได้อย่างสบาย รสชาติของ ชาทําให้เธอติดและสูญเสียการควบคุม

แต่ทว่าตอนที่เขาสงสัยว่าตัวเองทนไม่ได้ สายตาอันอ่อนแอไร้ เดียงสาของเธอกลับทําให้เขาหยุด

เขาออกห่างจากร่างเธอ ลมหายใจยังคงหอบแรง

ธิชาจัดเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิงของตัวเองอย่างรีบร้อน หดตัวไปข้าง หลัง

บทที่22

กลิ่นบนร่างเธอกลายเป็นชนวนที่ทำให้อารมณ์ของธาวิน ระเบิด

ธิชามองดูแววตาในดวงตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างน่ากลัวถึง ขีดสุดกับตา

ยามวิกฤต สมองของเธอยังถือว่าว่องไว ถึงแม้จะรู้สึกได้ถึง กลิ่นบนตัวเธอทำให้ธาวินเกิดความสงสัย

บนตัวดนัยกฤตมีกลิ่นหอมแบบเบาๆ ถึงแม้จะบางมาก แต่ว่า ทุกครั้งที่เข้า

บทที่23

ทําเรื่องเขินอายแบบนั้น ในสถานที่แบบนี้ ทำให้เธอมีความ รู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยหยาบช้าที่สุด ในใจเธอต่อต้าน พูดเสียงเบา “ตอนนี้เหรอ? แต่ว่าฉันอยู่ข้าง

ล่าง วันนี้เธอตกใจ พี่จะไปอยู่เป็นเพื่อนเธอไหม……..

ธาวินมองเธออย่างแน่วแน่ พูดอย่างหยอกล้อ “สภาพแวว ล้อมห้องกักบริเวณเงียบสงบ กันเสียง