บทที่422

เป็นน้ำเสียงที่ไม่อาจบรรยายได้

ธามนิธิถึงกับอึ้งไป ..…………..

ดูเหมือนว่าเขา….จะลืมเรื่องนี้ไปเลย

เขายืนอยู่หน้าอ่างล้างหน้า คิดไม่ออกว่าจะ แก้ตัวอย่างไรดี เห็นปาณีที่ยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า ใส่ เพียงแต่เสื้อชั้นในกับกางเกงในเท่านั้น แล้ววิ่งเท้า เปล่า ติงๆๆตรงดิ่งมาหาเขา

มาหยุดอย

บทที่423

เธอมองถามนิธิ ถามว่า “คุณหายดีแล้วหรือ

คะ?”

“ต้องพักฟื้นอีกสักระยะ” ธามนิธิตอบ แต่เรื่อง เดินไม่มีปัญหาแล้ว”

เขามองปาณีที่อยู่ในอ้อมกอด “ดีใจไหม?”

ปาณีกลอกตาไปมา ไม่มีอะไรที่ไม่น่าดีใจนี่ “ก็ ดีใจหรอกค่ะ แต่ว่า…คุณคงไม่ได้เพิ่งมาหายดีวันนี้ หรอกนะ?”

พอเห็นท่าทางของเขา คงจะ

บทที่424

ยังจำได้ว่าเมื่อคืนวาน เขายังนั่งบนรถเข็นอยู่ เลย

ธามนิธิ “อั้ม”

“น้า….” น้าลำมุงอยากพูดออกมา แต่หาคำพูด ไม่ถูก “น้าขอไปโทรหาคุณผู้หญิงก่อน” เธอระงับความตื่นเต้นไม่ไหว ไม่อยากเชื่อเลย จริงๆ

ตั้งแต่ตอนที่ธามนิธิขาเดินไม่ได้ คนในบ้าน สิทธิ์เวชทุกคนก็รู้สึกเศร้าหมอง แต่ตอนนี้เขากลั